Hayatın benimle
oynadığı köşe kapmaca oyununda sonunda kendime uzunca bir süre gözümü dikip
boşalmasını bekleyeceğim bir köşe bularak biraz nefes alır gibi oldum. Şubat
ortası veya sonu gibi hayatımı uzak bir ülkede geçirmeye kesin karar verdim. Bu
aralarda biletimi de alacağım sanırım. Sırtıma binen iş bulamama stresi, boş
boş evde oturmanın verdiği stres, okulun sırtıma yüklediği kambur, işe
yaramadığım inancının her geçen avare günden sonra daha da artması beni epey
yormuş. Yaklaşık iki hafta önce aldığım bu kararın ardından epey rahatladım
açıkçası. Bu yüzden sizlerden ayrılıp kısa bir tatile gittim. Çok uzun süredir
cidden bu kadar rahat bir dönem geçirmemiştim. İlaç gibi geldi. Ancak her şeyi
tadında bırakmak gerektiğini düşünüp döndüm. Artık yazılarıma devam edeceğim.
En azından Şubat’a kadar buralarda olacağım. Gideceğim yerde neyle
karşılaşacağımı bilmiyorum. Ama bir süre hayata tutunana kadar çok sevdiğim
sinemaya ara verebilirim. Ama gelişmeleri, yaşadıklarımı, hissettiklerimi
buraya yazmayı sürdüreceğim vakit buldukça.
Çenem düşmeye
başladı yine. Çenemi içi dolu konular üzerine düşürmeye özen göstereceğimi
belirtip tekrar merhaba demek istiyorum dostlarım. 
